Synthesis: Common Mistakes Review

मराठी भाषिकांसाठी सर्वात चिकट राहणारे तीन फरक

मराठीत article (a/an/the) नावाचा वेगळा शब्दवर्गच नाही — नुसते 'कुत्रा दिसला' म्हटले की संदर्भानुसार त्याचा अर्थ 'a dog' किंवा 'the dog' असा दोन्ही प्रकारे होऊ शकतो, त्यामुळे इंग्रजी लिहिताना प्रत्येक नामापुढे article येईल की नाही, आणि आले तर कोणते, हे जाणीवपूर्वक ठरवावे लागते — हा या संपूर्ण अभ्यासक्रमातला सर्वात चिकट राहणारा प्रश्न आहे. दुसरे म्हणजे शब्दक्रम: मराठी क्रियापद-अंती (SOV) भाषा आहे — 'मी पुस्तक वाचले' म्हणजे शब्दशः कर्ता-कर्म-क्रियापद या क्रमाने, तर इंग्रजी क्रियापद-मध्य (SVO) क्रमाचे आहे — 'I read the book' म्हणजे कर्ता-क्रियापद-कर्म. मराठीचा शब्दक्रम जसाच्या तसा इंग्रजीत उतरवला की 'I book read' छाप चुका होतात, विशेषतः लांब वाक्यांत जिथे अनेक कर्म किंवा क्रियाविशेषणे असतात, किंवा उपवाक्यांत जिथे मराठी क्रियापद अगदी शेवटी नेते आणि इंग्रजी नेत नाही. तिसरे म्हणजे dummy subject: मराठी हवामानाबद्दल बोलतानाही खरा कर्ता नेहमी नामानिशी सांगते ('पाऊस पडत आहे' म्हणजे पाऊस हाच कर्ता) आणि अकर्तृक वाक्यांतही अर्थहीन शब्द टाळते ('सांगणे कठीण आहे' मध्ये 'सांगणे' हेच कर्ता बनते) — मराठीला अर्थशून्य पोकळ कर्त्याची कधीच गरज पडत नाही. इंग्रजी मात्र नेमक्या याच वाक्यांत अर्थहीन 'it' हा पोकळ कर्ता सक्तीने वापरते ('It is raining', 'It is difficult to say') — तो गाळला की 'Is raining' सारखी ठरलेली चूक होते. C1 पातळीवर पोहोचल्यावरही या तीन मुद्द्यांबाबत अधूनमधून सजग राहावे लागणे स्वाभाविक आहे, ते अपयशाचे लक्षण नाही.